co to jest apostrofa

Termin “”apostrofa”” pochodzi z języka greckiego i oznacza odwołanie się. Odniesienie się o charakterze wzniosłym, uroczystym do czegoś lub kogoś. Adresatem może być część świata naturalnego, przyroda, Bóg, bóstwo, osoba, osoba fikcyjna, osoba zmarła, praktycznie każdy twór realny lub abstrakcyjny. Zwracając się do czegoś, personifikujemy to, nadajemy tej rzeczy cechy ludzkie, np. apostrofa do kwiatu, nadawałaby roślinie cechy kobiece – delikatność, piękno. W języku polskim apostrofę łatwo jest odnaleźć w tekście, gdyż często zaczyna się od litery “”o””, jak np. “”o nocy””. Taki zwrot dodaje patosu, wskazuje na pewne uniesienie, wyższe odczucia, emocjonalność. Odmianą apostrofy jest inwokacja, która stanowi wezwanie, błaganie i jest rozpoczęciem dramatu epickiego. Najbardziej charakterystyczną apostrofą w języku polskim jest inwokacja z _Pana Tadeusza_ Adama Mickiewicza: “”Litwo! Ojczyzno moja!”” Autor zwraca się tutaj do ojczyzny, tworu abstrakcyjnego. Czyni to w sposób wzniosły, patetyczny, błagalny, emocjonalny.